Walcz ze zmianami klimatycznymi! Konkurs National Geographic dla uczniów w wieku 14-19 lat

=> Wyzwanie
znajdź sposób na walkę ze zmianami klimatycznymi poprzez oszczędzanie zasobów energetycznych.

Weź udział w konkursie na witrynie internetowej: www.nationalgeographic.com/combatclimatechange

=> Możesz wygrać..
...wycieczkę do siedziby National Geographic w Waszyngtonie
...cyfrowy aparat
...2000 euro dla Twojej szkoły

=> Kto i kiedy może wziać udział?
wszyscy uczniowie z krajów europejskich w wieku 14-19 lat mogą nadsyłać prace do 15 czerwca 2007 r. (decyduje data stempla pocztowego)

=> Twoja planeta, Twoja przyszłość.
zmiany klimatyczne są największym wyzwaniem dla ludzkości. Od naszych obecnych działań będzie zależeć przyszłość naszej planety. Rozwiazanie problemu zmian klimatycznych zależy od rozważnego sposobu korzystania z zasobów energetycznych. Zastępując paliwa odnawialnymi źródłami energii możemy przyczynić się do zmiany stylu życia w przyszłości.

National Geographic, we współpracy z firmą energetyczną Vattenfall, zaprasza do wzięcia udziału w konkursie.

Podejmij wyzwanie...
Twoja sprawa...
Twoja przyszłość...

Maturka już niedługo, więc warto się do niej przygotować ;) najlepiej rozwiązując testy. Przykładowe zadania maturalne znajdziecie TUTAJ i
TUTAJ (plus MAPA)
oraz TUTAJ

Pliki zapisane są w formacie PDF. Do poprawnego przeglądania arkuszy niezbędny jest program Adobe Reader. Można go pobrać STĄD

To komputerowy program umożliwiający śledzenie na bieżąco zmieniającej się liczby mieszkańców świata, ustalanej na podstawie danych demograficznych. Dane te ze wszystkich państw gromadzi i udostępnia na swojej stronie internetowej Ośrodek Programów Międzynarodowych działający w Stanach Zjednoczonych. link to strony znajduje się
TUTAJ

Atmosfera to najbardziej zewnętrzna powłoka Ziemi (gazowa). Granice atmosfery ziemskiej nie są jednoznacznie ograniczone ponieważ w swojej najniższej części atmosfera przenika się z litosferą, hydrosferą, biosferą, a jej górne partie stopniowo przechodzą w próżnie międzyplanetarną. Górna granica atmosfery przebiega na wysokości 2000 km, choć rozgrzane gazy zaobserwowano na 20 000km.

SKŁAD:

a)stałe (w dolnej atmosferze ich proporcje pozostają stałe)
* 78,08 % N2
* 20,95 % O2
* 0,93 % Ar
* 0,002 % Ne
* 0,0005 % He
* 0,0001 % Kr
* 0,00005 % H2

b)zmienne (zależą od wielu czynników naturalnych i antropogenicznych)
* ok. 4 % para wodna
* 0,03 % CO2
* CO; SO2; SO3; NO2; NO3; O3

c)aerozole (drobne cząsteczki stałe i ciekłe rozproszone głównie w dolnych warstwach atmosfery):
* pyły pustynne
* pyły wulkaniczne
* pyłki roślin
* spory
* zarodniki
* bakterie
* cząsteczki soli
* zanieczyszczenia


BUDOWA

a)troposfera

* od powierzchni Ziemi do 7 - 17 km
* gradient temperatury od około 6 st.C - 10st.C na 1km (gradient zależy od wilgotności)
* ciśnienie: spadek z wysokością od 1013 hPa do około 200 hPa
* najgrubsza nad równikiem
* najcieńsza nad biegunami (GRUBOŚĆ ZALEŻY OD KONWEKCJI I SIŁY ODŚRODKOWEJ)
* gromadzi 80% powietrza atmosferycznego i około 100% pary wodnej
* zachodzą w niej wszystkie zjawiska pogodowe


b)tropopauza
* na wysokości 7 - 17 km
* temperatura od - 40 st.C do - 700 st.C
* ciśnienie około 200 hPa
* jest to cienka warstwa przejściowa oddzielająca stratosferę od troposfery

c)stratosfera
* od 7- 17 km do około 50km
* temperatura do około 25km bez zmian(około - 55st. C), powyżej wzrost do 0 st. C
* ciśnienie spada do 1 - 2 hPa
* na wysokości 25 - 40 km podwyższona koncentracja O3 pochłaniającego promieniowanie UV (ozonosfera)

d)stratopauza
* 50 - 55 km
* temperatura w okolicach 0st.C
* ciśnienie 1hPa

e)mezosfera
* 55 - 85 km
* temperatura spada do około - 900 st.C
* ciśnienie poniżej 1hPa

f)mezopauza
* 80 - 90 km
* temperatura około - 900 st.C

g)termosfera
* do około 800 km
* temperatura wzrasta do ponad 10 000st.C
* ciśnienie spada do 10 - 5 hPa
* wzrost temperatury spowodowany jonizacją gazów przez promieniowanie słoneczne
* niekiedy nazywana jonosferą
* jest to strefa występowania zorzy polarnej

h)egzosfera
* powyżej 800 km
* stopniowy spadek do - 2730 st.C (0 bezwzględne)
* dalszy spadek ciśnienia
* strefa przejściowa pomiędzy atmosferą a przestrzenią międzyplanetarną
* złożona głównie z He i H

I chmury wysokie

a)cirrus (Ci) to chmura pierzasta. Należy do lodowych chmur wysokich i wystepuje w górnej troposferze - jej podstawa może wystapić poniżej izotermy 0°C (czyli wyżej w atmosferze tropikalnej, niżej w obszarach polarnych). W Europie, chmura cirrus może wystepowac na wysokości od 6 000 do 12 000 m. Temperatury w chmurach cirrus są wynoszą zwykle od -10°C do -40°C. Tropopauza jest naturalną barierą dla wierzchołków chmur cirrus. Typowa chmura cirrus wyglądem przypomina pierze, kłaczki lub "włosy anielskie".Cirrusy pojawiają się najczęściej na bezchmurnym niebie.

b)cirrocumulus (Cc) to chmura w postaci cienkiej, białej ławicy, której poszczególne elementy mają rozmiar kątowy poniżej jednego stopnia (widziane z powierzchni Ziemi).Składają się z kryształków lodu.Nie dają opadów.

c)cirrostratus (Cs) to chmura w postaci przejrzystej, mglistej i często prawie niewidocznej zasłony. Składa się głównie z kryształków lodu.Nie daje opadów.Pojawienie się chmur Cirrostratus może, podobnie jak w przypadku chmur Cirrus, być zwiastunem nadchodzącego frontu ciepłego, czyli pogorszenia pogody.


II chmury średnie

a) altocumulus (Ac) to chmury średnie kłębiaste. Tworzą one warstwę lub ławicę złożoną z płaskich brył lub walców. Najmniejsze warstwy, które są jeszcze regularnie ułożone, są cienkie i miejscami mają cienie. Pojedyncze elementy układają się w grupy, ciągi i zwoje w jednym lub dwu kierunkach. Wysokość występowania 3 - 5.5 km.

b) altostratus (As) (chmury średnie warstwowe) w zasadzie należą również do piętra średniego, jednak ich górne części mogą przenikać i do piętra górnego. Ich pionowa grubość wynosi już kilometry; jest to płat lub warstwa chmur. szarawych albo niebieskawych, pokrywających niebo całkowicie lub częściowo. Przynajmniej w niektórych miejscach tych chmur można widzieć tarczę Słońca lub Księżyca, jednak tylko w postaci rozmazanej plamy, jak gdyby przez matowe szkło. Chmury średnie warstwowe są typowymi chmurami mieszanymi: obok nadzwyczaj drobnych kropelek wody występują w nich również drobne płatki śniegu. Dlatego takie chmury dają opady. Opady te jednak są bardzo słabe i podczas ciepłej pory roku z reguły wyparowują w drodze ku powierzchni Ziemi. W zimie z tych chmur pada często drobny śnieg.

III chmury niskie

a) stratocumulus (Sc) (chmury kłębiasto - warstwowe) są położone w dolnym piętrze i składają się z ławic lub warstw szarych lub białawych chmur, mających prawie zawsze niektóre części o ciemniejszym zabarwieniu. Chmury te zbudowane są z takich samych elementów jak i chmury średnie kłębiaste: z płatów, zaokrąglonych brył, walców ; jednak człony te są większe niż w przypadku Altocumulus. Człony te są ułożone przeważnie regularnie szeregami. W większości przypadków chmury kłębiasto - warstwowe składają się z drobnych, jednorodnych kropelek, przy ujemnych temperaturach przechłodzonych, i nie dają opadów. Zdarza się jednak, że pada z nich słaba mżawka lub przy niskich temperaturach bardzo drobny śnieg.

b) stratus (St) (chmury niskie warstwowe) są również położone w dolnym piętrze atmosfery. Są to chmury najbliższe powierzchni Ziemi: na terenie równinnym ich wysokość nad powierzchnią Ziemi może wynosić zaledwie kilkadziesiąt metrów. Jest to z wyglądu jednorodna, szara warstwa, składająca się z kropelek wody, z której może padać mżawka. Lecz przy dostatecznie niskich temperaturach występują w tych chmurach elementy stałe; wówczas mogą wypadać z nich na Ziemię słupki lodowe, drobny śnieg lub krupa śnieżna. Zjawisko halo w chmurach tych nie występuje; tarcza słoneczna, o ile prześwieca przez chmury , ma wyraźne zarysy. Czasami chmury niskie warstwowe mają postać postrzępionych ławic; wówczas nazywają się Fractostratus (chmury niskie warstwowe, postrzępione).


IV chmury pionowe (konwekcyjne)

a) nimbostratus (Ns) (chmury warstwowe deszczowe) mają wspólne pochodzenie z Altostratus (chmurami średnimi warstwowymi). Tworzą one warstwę o znacznej grubości, dochodzącej do kilku kilometrów, mającej początek w piętrze dolnym i rozprzestrzeniającej się do piętra średniego, a często również i do górnego. W górnej części warstwy budowa tych chmur jest podobna do budowy tych chmur Altostratus ( średnich warstwowych ), natomiast w dolnej mogą one zawierać również duże krople wody oraz płatki śniegu. Dlatego warstwa tych chmur ma wygląd bardziej ciemnoszary; tarcze ciał niebieskich przez nią nie przeświecają. Z tych chmur z reguły pada ciągły deszcz lub śnieg, dosięgający powierzchni Ziemi. Pod warstwą chmur warstwowych deszczowych występują często bezkształtne skupienia niskich poszarpanych chmur, szczególnie " ponurych '' na tle chmur warstwowych deszczowych.

b) cumulus (Cu) (chmury kłębiaste) - są to oddzielne chmury występujące w piętrach dolnym i środkowym, z reguły gęste, o wyraźnie zarysowanych konturach, rozwijające się w kierunku pionowym w kształcie pagórków, kopuł lub wież, których część przypomina kalafior. Oświetlone przez Słońce części tych chmur są przeważnie lśniąco białe. Ich podstawy są stosunkowo ciemne i mniej lub bardziej poziome. Pod Słońce wydaje się, że chmury są ciemne, otoczone jasną obwódką. Chmury kłębiaste występują często tak licznie, że tworzą ławice. Czasami mają one postrzępione brzegi i wówczas noszą nazwę Fractocumulus (chmury kłębiaste postrzępione). Chmury kłębiaste składają się tylko z kropel wody i zwykle opadów nie dają. Jednak w obszarach zwrotnikowych, gdzie wodność chmur jest duża, wskutek łączenia się poszczególnych kropli, chmury te mogą dawać nieduże deszcze.

c) cumulonimbus (Cb) (chmury kłębiaste deszczowe) stanowią dalsze stadium rozwojowe chmur kłębiastych. Mają one postać potężnych mas kłębiastych o dużej pionowej rozciągłości w kształcie gór i wielkich wież i sięgają często od piętra dolnego aż do górnego. Przesłaniając Słońce, mają "ponury" wygląd i zmniejszają w dużym stopniu oświetlenie. Ich wierzchołki są spłaszczone mają włóknistą, prążkowaną strukturę i często charakterystyczny kształt kowadła. W górnych częściach chmury kłębiaste deszczowe składają się z kryształków lodu, natomiast w dolnych - z kryształków lodu oraz kropelek wody różnych wielkości, do największych włącznie. Dają one opady przelotne (ulewy); są to deszcze o dużym natężeniu, którym towarzyszy niekiedy grad, a w zimie - obfity, gęsty śnieg i krupa. Związane są z nimi często zjawiska burzowe. Dlatego chmury te nazywane są też chmurami burzowymi. Na ich tle obserwuje się często tęczę. Pod podstawą tych chmur, podobnie jak i pod podstawą chmur warstwowych deszczowych, występują często skupienia chmur postrzępionych.

PODSUMOWANIE

[ Pokaż wszystkie newsy [11] :: Panel administratora ]